Serê Sibê/Serfîrazî

 Yek ji çîrokên Serê Sibê jî Serfirazî ye. Di Serfirazîyê da qala karaktereke veguherî tê kirin. Du hevalên jin ku di wextê da gelek samîmî bûne, hemû kêlîyên jîyanê bi hevdu ra parve kirine û berîya ku dîplomayên xwe yên zanîngehê wergirin, ji van herdu hevalan a ku navê wê Şevîn e bê sebeb xwe ji hevala xwe dûr xistîye û êdî hev nedîtine.

Piştî salên dirêj, hevala din, yanî hevala mayî şevekê dibe mêvana hevaleke xwe, Şevîn jî cîrana wê hevalê ye. Ji nişka va tê wir û li hemberî hevala xwe ya zanîngehê mîna ku tiştekî nebûbe û ew qas zeman neketibe navê tevdigere. Tê li ber rûdinê û qala “Şevîna nû” û jîyana wê ya “serfiraz” dike. Ew Şevîn a ku wexta bi hev ra zanîngeh dixwendin, li sazê dixist û dixwest bibe muzîkjenek, niha bûye dinyanedîyeke ku ji qalkirina destkeftîyên xwe têr nabe. Zewicî ye, hevserê wê doktor e, du zarokên wê hene, maleke wê ya 140 metrekare heye û vîllayek kirîne ku dê bar bikin wir û êdî di wê vîllayê da bijîn. 

Piştî ku di dawîya şevê da, hevala Şevînê ya zanîngehê têra xwe li Şevînê û serkeftinên wê yên mezin guhdar dike, dixwaze êdî rabe û biçe mala xwe. Şevîn mîna ku bixwaze erebeya xwe jî nîşanê hevala xwe ya berê bide, dixwaze wê bi erebeya xwe bibe mala wê. Helbet nahêle, xwe bi zorê ji Şevînê xelas dike û dispêre aramîya şevê û tenêtîyê.

Lorîn S. Doganê bi vê çîrokê jî veguherîn an jî xwehindakirina jinekê/însanekê nîşan dide. Însanek çawa diguhere û dikare çi qasî veguhere! Û helbet jina ku li dû xeyalên xwe ye, dûra ji bo mêr, ji bo zewacê dikare çawa dev ji xeyalên xwe berde û bêyî ku hay ji dinyanedîbûna xwe hebe, dikare vê yekê jî mîna serkeftinek bibîne, xwe pê qure bike û dikare yên li dû xeyalên xwe diçin jî ji xwe kêmtir û paşdamayî bibîne.

Du hevalên jin ku zanîngeh bi hev ra xwendine, gelek samîmî bûne û gelek xeyalên wan hebûne û tim bi hev ra parve kirine. Ji van herdu hevalên jin yekê ji xwe ra ji tenêtîyê û ji kitêban huzûrek ava kirîye. Û jîyanek ava kirîye ku ji huzûra wê tenêtîyê pêk tê. Li gorî xwe, daxwaz û xeyalên xwe, berê jîyana xwe dîyar kirîye. Ji vê yekê gazînan jî nake û helbet jîyana kesî jî nadarizîne. Lê jina din/Şevîn, bêyî haya xwe daye dû nirx/normên madî yên civakê, dev ji xeyalên xwe berdaye, vê yekê jî wekî serfirazîyê dibîne û bi ser da, yên ku li dû xeyalên xwe ne jî biçûk dibîne. 

Ev jî yek ji nîşaneya wê yekê ye ku jîyan ji tercîhan û encamên van tercîhan pêk tê. Hinek jin an jî ku em berfirehtir bikin, hinek însan xwe û xeyalên xwe dikin qurbana civakê û hemû jîyana xwe li ser vê xeta xwar didomînin û xelata wan jî pesendbûn/erêkirina civakê ye: Serfîrazî(!) ye.

Hinek jin an însan jî, her li dû xeyalên xwe ne; civak, sal û zeman û tu neyînîyek nikare di navbera wan û xeyalên wan da bibe asteng. 

Xelata wan jî wateya jîyanê ye ku li ser nirxên xwe ava kirine.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Serê Sibê/Falbaz

 Çîroka duyem a pirtûka Serê Sibe ya Lorîn S. Dogan çîroka bi navê Falbaz e û bi devê kesê yekem tê qalkirin. Bûyer li Stenbolê derbas dibe. Jinek dê biçe Kûleya Galatayê û ji ber baranê naçe wir lê diçe “Qehwexaneya jinan”. Gava dikeve hundir, de çi bikevê... Dibîne ku li ser hemû maseyan falbaz, di destê wan da fîncan rûniştî ne û li hemberî wan jî jin rûniştî ne. Û gava mêzekirina li fala jineke diqede, jineke din di dest da fîncaneke qulibandî tê li ber falbaz rûdine. Bi vê dîmenê, bîranîneke wê ya li Nisêbînê li ber çavê wê geş dibe. Li Nisêbînê jî jin diçin cem yekî ku ji Sûrî hatîye û li falan mêze dike. Li wir jî jin dikevin dorê bo mêzekirina falan. Wexta nîyet dike ku wê êdî ji qehwexaneyê rabe, jinek dikeve hundir û dibêje, “Qehpika Şeyma kanî, qehpika Şeyma! Ji min re gotibû heta pênc wextan tu yê bi hezkirîyê xwe re bizewicî... mêrik, bi jineke din re zewicî!” Dîsa rastîyeke jinê û vê carê rexneyek li jinê. Bi hevoka “Jin, bendemayînê ji xwe ra dikin war!” jî vê yekê ...
Devamı

Serê Sibê/Manken

 Çîroka sêyem a kitêbê Manken e. Ev çîrok jî bi devê kesê yekem tê neqilkirin. Di vê çîrokê da xala balkêş ew e ku qest ji Mankenê ne mankena rasteqîn e. Ev, ew manken e ku di mexazayan da cil û bergên herî xweşik lê tê kirin û wê datînin ber vîtrînan. Ji devê mankenê tê neqilkirin ku tevî ne rasteqîn an zindî ne jî wekî mankenên jin tu tişt namîne ku nayê serê wan! Ango, gava cil û bergên li ser wan têne guherandin marûzî tacîzên ecêb tên û tiştên nemayî tên serê wan... Wekî mînak: “Ma ku tu zindîyek bûya wê çi bûya... çiçikên şidandî, kemaxên gilover, paqên zirav û dirêj... ku tu zindîyek bûya, Xwedê dizane min niha çi afatî dianî serê te!” Gava mirov vê çîrokê dixwîne ji hêlekî va dikeve şokê, ji hêla din va dilê mirov dixele. Ji ber ku ev yek êdî ne bi hesta zayendîtîyê va, lê tenê bi nêteke şehitî û jirêderketinê va eleqedar e. Lorîn S. Doğan bi vê çîrokê balê dikişîne ser wê yekê bê jin tenê ji ber jinbûna xwe marûzî xirabîyên çawa tê. Nîşan dide ku jin, wekî jin di civakê d...
Devamı

Silavek û Kitêbek

 Silav xwînerên delal, silav ji bloga min ku ez ê êdî wekî “Kel û Pel” carinan çavdêrîyên xwe yên li ser civakê wekî anekdotek, carinan rasterast neqla bûyerekê, carinan danasîn û nirxandina berhemekê bi we ra parve bikim. Hêvîdar im ku wê ev parvekirin bi we jî xweş bên û hûn ê tim bi meraq û kêfxweşî li benda van “Kel û Pel”an bin  Di vê nivîsa ewil a di bloga xwe da dixwazim pêşî cî bidim danasîn û nirxandina berhemekê. Ew berhem jî kitêba çîrokan a Lorîn S. Doğanê ya bi navê Serê Sibê (1) ye. Li ser çend çîrokên ku bala min kişandine ez ê binivisînim û her carê nivîsa xwe ya li ser çîrokekê belav bikim/biweşînim. Wê ev nivîs jî ne rexne bin, tenê wekî danasîn û nirxandin ez ê li gorî ray û dîtina xwe binivîsinim. Kitêba Lorîn S. Doğanê ya bi navê Serê Sibê, ji weşanxaneya Avestayê derketîye û edîtorê kitêbê Alan Ozmen e. Kitêb 72 rûpel e, wekî cure çîrok e û ji 17 çîrokên kurt pêk tê, û ev çîrok jî ev in: Serê Sibê, Falbaz, Manken, Xelek, Civîn, Guneh, Çengên li sîngê pêçayî, ...
Devamı